انگار عادت کرده ای که تلفن را با تردید جواب بدهی.بخصوص که شب

 قبل ساعت 3 نیمه شب(صبح) خواهرت زنگ زده باشد و نفس زنان که :"سالمی ؟" و ادامه اینکه" خواب پریشانی دیده ام و دلم طاقت نیاورده و در این ساعت زنگ زده ام". وقتی مطمئن می شود که زنده ای از دیگر برادرها می پرسد . برای دل خواهر هم که شده دروغ می گویی که یک ساعت پیش با همه صحبت کرده ام. نمی دانی او خوابید یا نه تو اما نخوابیدی تا حوالی 7 صبح.

تلفن ساعت 11 امابیدارت می کند و ضربه ای محکم  به گیجگاهت می زند:" اردشیر اسماعیلی تصادف کرد و مرد". مرد؟ یعنی چه مرد؟ مگر مردن به همین سادگی است؟ بله  به همین سادگی است. به سادگی واژه هایی که از طریق امواج تلفن همراه به عمق استخوان هایت نفوذ می کند.

گوشی را می گذاری و اجازه می دهی خبر در وجودت رسوب کند و  می روی به سالهای دور که با اردشیر روی یک نیمکت نشسته بودی. سال اول علوم انسانی دبیرستان شهید رجایی . بعد برمی گردی به زمان حال که اردشیر بی جان توی سردخانه آرمیده است و زنش که دست کمی از مردن ندارد  و بچه هایش که بقیه راه را باید تنها بروند. در فاصله این رفتن و آمدن است که اردشیررا مرور می کنی که بزرگ می شود، معلم می شود ، ازدواج می کند و پدر می شود ، و سالهاست که او را با شعر می شناسی و مسئولیت انجمن شعر دهدشت.

اردشیر اسماعیلی ، اما به همین سادگی نامی می شود کنده شده بر یک سنگ چارگوش در گورستانی در زادگاهت و دلت. اردشیر در گذشته تو جای می گیرد و تو منتظر تا در گذشته دیگران جای بگیری.

دلت اما جاهی دیگری هم می رود.مشابه همین امروز چند سال پیش را در مرگ حمید رضا دانایی هم تجربه کرده ای.دوست شاعر دیگرت .و عزیزالله فریدونی که می توانست چراغی از شعر(و به خصوص غزل ) را روشن کند و منتظر نماند تا مرگ به سراغش بیاید، خودش راه افتاد و رفت.

 راستی مگر دست اجل اینقدر بیکار است که درعرض چند سال ازانجمن شاعران یک شهر کوچک سه نفر را با خود ببرد.یا دیوار شعر اینقدر کوتاه است؟

چه می توانی بکنی جز اینکه دفتر شعرت ( که سال هاست باز نکرده ای) را باز کنی و شعر خیابان ها و مرگ شاعر را  که در موقعیتی شبیه اکنون وپس از شنیدن مرگ حمیدرضا گفته بودی دوباره مرور کنی:

- عکس،سی دی، نوار، پاسور....                          که توی ویترین کتابفروشی هاست

در پیاده روهای میدان انقلاب                                 و اینکه تو شاعری

جوانی این همه ممنوع را در گوشم می ریزد.        به آدم چشمک می زنند

- گوشی که پراز صدای زنگ تلفن                          که هوس شعر و گریه کند

                             و خبر مرگ توست -                و راسته کتاب فروشان را برگردد

در پیاده رو                                                           و هق هق اش را رها کند

باران قدم می زند                                                 تا قاطی شود

                - نم نم -                                                         با واژه هایی

                  با گریه های من                                 که روی سنگفرش پیاده رو می افتند

و من مرور می کنم: پیاده رو را                                                                - بی بسمل-

                      و خاطرات خودم را                         و تو نیستی تا برداری

                              و خنده های تورا.                    و شعرشان کنی.

           ***            ***        ***

این همه کتاب شعر